Αγαπιόμαστε,κι ας χανόμαστε;

Μια ξαφνική γνωριμία.Αρκετά χρόνια πριν.Δυο μικρά παιδιά,με αρκετή δόση άγνοιας,μπόλικη απειρία καθώς και σκιρτήματα αγάπης και έρωτα.Εκείνη συγκρατημένα χαρούμενη,μονίμως ονειροπόλα,χαμένη στους δικούς της κόσμους,ανυποψίαστη για το φαρμάκι του κόσμου,αφηρημένη σαν την τέχνη,παρορμητική,ενθουσιώδης και τόσο μα τόσο συναισθηματική.Εκείνος αυθόρμητος,έντονα μυστικοπαθής,με περίεργες συνήθειες,συνεχώς γελαστός,σχεδόν αμίλητος,παθιασμένος και ευαίσθητος..Τότε.Υποσχέσεις χρόνων με “νόημα”,ρομαντικές μαλακίες,λόγια αγάπης και ξανά λόγια,λόγια,λόγια..Χωρίς αντίκρυσμα.Τώρα φοιτητές στην ίδια πόλη,χαμένοι ο ένας από τον άλλον.Γνωστοί-Άγνωστοι,Αδιάφοροι,κάποια βλέμματα στο παρελθόν,επίμονη νοσταλγία,ξεχασμένα όνειρα,προσδοκίες μα και ελπίδες από την μία μεριά,εγωισμός-ηττοπάθεια-αλαζονεία-ανωριμότητα από την άλλη.Δύο αντικρουόμενες πλευρές,δύο διαφορετικά άτομα,ένα κοινό σημείο..η Αγάπη του κάποτε.Ναυάγησε,την τσάκισ(ε).Λόγια μπερδεμένα,παιχνίδια κτητικότητας,δήθεν απελευθέρωση,σταδιακή απομυθοποίηση,ξαφνική ωραιοποίηση της κατάστασης,παγίδες,βασανιστικά εμπόδια,δύσκολοι χαρακτήρες,συναισθήματα που δεν έχουν καν βιωθεί και τελειώνουν,ξεφτίζουν.Ή μήπως όχι;Το ποτήρι έμεινε χωρίς στάλα εμπιστοσύνης,χρόνος δεν δόθηκε ποτέ αν και μπορούσε,επιπόλαιες και ενστικτώδεις αποφάσεις,ενδοιασμοί της στιγμής.Τα απωθημένα στο παρασκήνιο απροειδοποίητα τρελαίνονται,ζητούν εξηγήσεις,ταράζουν και αναστατώνουν σε ενδεχομένως λάθος στιγμή,επιμένοντας διχάζουν και περιμένουν πότε θα καταλαγιάσουν.Πληγές..Φαινομενικά κλειστές,στην αλήθεια όμως ανοιχτές,καλυμμένες μονάχα από την κρούστα του χρόνου.Τα “αντίο” της στιγμής ρίζωσαν και περίμεναν την μέρα που θα αντεστρεφαν το νόημα τους.Βεβιασμένες κινήσεις,δίχως δείγμα λογικής.Έναρξη λάθος διαδρομής,τυχαίος προσανατολισμός,αισθήματα παγωμένα και αμήχανα.Γνήσια συναισθήματα που διοχετεύονται στα λάθος άτομα.Διστακτικά και τρομαγμένα ξεκινήματα.Και εγώ εδώ να περιμένω τόσα χρόνια μια απάντηση,ένα νεύμα,λίγη εκτίμηση,ψήγματα αγάπης.Ατέλειωτες συζητήσεις,μάταιες αναλύσεις,πεισμωμένα ερωτηματικά ακινησίας,αναδημιουργία σκηνικού,αλλιώτικοι χαρακτήρες με τροποποιημένες συμπεριφορές.Ίσως κάτι να ισχύει.Μάλλον δεν θα το μάθω ποτέ.Εσύ δεν μου έδωσες ποτέ την ευκαιρία να μάθω.

Λέξεις πνιγμένες.Αγκομαχούν να βγουν στο πελώριο κάποτε.Πότε διάολε θα πάρεις την ζωή στα χέρια σου;Σου κλέβουν την ζωή,τις στιγμούλες σου μα δεν αντιμιλάς ποτέ.